Trwa walka z DMD – śmiertelną chorobą❗️Pomóż ocalić Maksia❗️

Aktualizacje

• 17 lutego 2026

  Jesteśmy bezradni w obliczu wyroku, który postawiono naszemu dziecku... Maksiu powoli umiera, a my nic nie możemy zrobić❗️Ratunku...

  Dzieciństwo powinno być czasem beztroski. U nas jest czasem walki, niezrozumienia i zbyt trudnych rozmów, jak na tak małe serce...

  Bardzo trudno jest zaakceptować chorobę. Jeszcze trudniej – żyć z wyrokiem, który nie powinien dotyczyć dziecka. Najboleśniejsze jest jednak uczenie synka, że musi rozumieć innych… Że musi akceptować zachowania rówieśników, którzy wybierają zabawy „dla zdrowych”, a gdy pojawia się ktoś niepełnosprawny – po prostu go nie akceptują. Uciekają. Odsuwają się. Tak jakby choroba była czymś, czego trzeba się bać.

  Takie jest życie. Tylko co to właściwie za życie? Dorosłym bywa ciężko, a co dopiero dziecku, któremu rzekomo świat stoi otworem. Jak je ochronić przed bólem, odrzuceniem, pytaniami bez odpowiedzi?

  A mimo wszystko przez długi czas była w nas nadzieja. Nadzieja na cud medycyny. Na to, że los naszego synka może się jeszcze zmienić. I dwa lata temu ten cud naprawdę się pojawił.

  

  Dał nam coś, czego tak bardzo potrzebowaliśmy – realną szansę. Jedno jest tylko niewyobrażalne… Jego cena: 16 milionów złotych.

  Dlatego dziś z całego serca dziękujemy za każde dotychczasowe wsparcie – za wpłaty, udostępnienia i dobre słowa, które dodają nam sił w najtrudniejszych chwilach. Jednocześnie prosimy, żebyście byli z nami dalej. Każda pomoc przybliża nas do tego, by Maksiu miał szansę na normalne dzieciństwo, na życie bez bólu i na to, by jego dni nie były policzone...

  Obecnie żyjemy w ciągłym strachu. Wylewamy morze łez, bo nadal, po 10 latach nie możemy pogodzić się z tym, że nasze dziecko pomału umiera. I że nie możemy nic z tym zrobić, tylko bezradnie patrzeć...

  Sami nie damy rady uratować Maksia, ale razem z Wami możemy sprawić, że ten cud, o który się tak modliliśmy, stanie się rzeczywistością. Prosimy o wiele, ale wiemy, że nie ma dla Was rzeczy niemożliwych. Bardzo prosimy – ratujcie naszego jedynego synka...

  Wdzięczni do końca życia – rodzice Maksia, Monika i Mariusz

• 9 lutego 2026

  Z okazji 10 urodzin Maksia, błagam – ratuj życie mojego dziecka 💔

  Maksiu skończył 10 lat. Dziesięć lat życia i dziesięć lat strachu, którego nie da się opisać słowami. Dziesięć lat, z których każdego dnia boimy się o jutro. Od 10 lat ani przez chwilę nie zapomnieliśmy o tej okrutnej chorobie i o tym, że możemy stracić jedynego synka...

  Maksiu, tak bardzo spieszyłeś się na ten świat… Gdy pierwszy raz chwyciliśmy Cię w ramiona, czuliśmy, jakbyśmy trzymali cały świat. Maleńki, ufny, z wyciągniętymi rączkami. Uśmiechem zarażałeś wszystkich dookoła.

  Nic nie zapowiadało, że od pierwszego oddechu śmiertelna choroba będzie po cichu niszczyć Twoje ciało. Że będzie niszczyć Ciebie i stopniowo nam Ciebie odbierać...

  

  Każdego roku, przy torcie i świeczkach, życzymy Ci zdrowia. Każde urodziny przeżywamy ze łzami w oczach. Dziś… boję się nawet to wypowiedzieć na głos, ale jesteśmy przerażeni tym, że choroba brutalnie postępuje, a my możemy Cię stracić.

  Czy ten zły los kiedyś się odmieni? Czy dane nam będzie, choć przez chwilę poczuć beztroskę, spokój, normalne dzieciństwo? Tak często pytasz mnie z ufnością: „Mamo, czy ja będę kiedyś zdrowy?” „Czy będzie dobrze?” „Czy Ty jesteś szczęśliwa?”

  Pytasz o moje uczucia, a ja nie mam odwagi powiedzieć prawdy.

  Maksymilianku, kocham Cię ponad wszystko, ale sama miłość nie wystarczy. Nie zatrzyma choroby, nie cofnie czasu. Ludzie mówią, że miłość przenosi góry, a ja nie potrafię sama Cię ocalić.

  „Mamo… powiedz prawdę. Czy ja wejdę kiedyś na drzewo?” Jeszcze kilka lat temu bez wahania mówiłam: „Oczywiście, że tak”. Dziś nie wiem, co Ci odpowiedzieć.

  Dlatego kolejny raz porzucam wstyd i obawy i błagam Ciebie – osobę, której nawet nie znam. Wierzę, że nie przejdziesz obojętnie i pomożesz mi ocalić mojego kochanego chłopca. Jesteśmy już coraz bliżej zamknięcia zbiórki. Proszę, pomóż nam uzbierać kwotę, która jest ceną za życie mojego dziecka.

  Monika Mazurek – mama Maksia

  Czytaj dalej
• 3 lutego 2026

  Niespełna 10 – letni chłopiec prosi Cię o pomoc w walce o swoje życie... 💔

  Ostatni dzień stycznia zaczął się dla Maksia bardzo zwyczajnie. Było śniadanie, domowa rehabilitacja, obiad. Po obiedzie Maksiu chciał pobawić się swoimi ulubionymi autkami. Wtedy zobaczył, że usiadłam z telefonem i zaczęłam dodawać paragony.

  No tak, to przecież ostatni dzień miesiąca. I ostatnia szansa, by „wklepać” ich jak najwięcej. 

  Maksiu patrzył chwilę z boku, po czym zamiast pójść się bawić lub zająć się czymś, co choć na chwilę pozwoliłoby zapomnieć o chorobie, dołączył do mnie, żeby mi pomóc.

  Paragon po paragonie. Bo bardzo chciał, żeby było ich jak najwięcej...

  

  Każde 100 dodanych paragonów, to kolejne 10 groszy na jego zbiórkę. Dla kogoś z zewnątrz to tylko śmieszne grosze, ale nie dla dziecka, które ma niespełna 10 lat i zmuszone jest do walki o własne życie...

  Dla Maksia - to realna pomoc. To poczucie, że nawet teraz, gdy jest tak mocno osłabiony po bardzo ciężkiej infekcji i nie może uczestniczyć w rehabilitacjach poza domem, to wciąż może zrobić coś, co będzie przybliżać go do celu... Wciąż może walczyć.

  Maksymilian choruje na Dystrofię Mięśniową Duchenne’a i od prawie dwóch lat prowadzi walkę o uzbieranie środków na terapię genową. Wykorzystuje więc każdy wolny moment. Nawet wtedy, gdy mógłby się bawić i odpoczywać, to wybiera pomoc przy zbiórce. 

  Bo wie, że każda, nawet najmniejsza kwota, ma tutaj ogromne znaczenie. Tak jak te symboliczne 10 groszy... Bardzo Was proszę, jako jego mama, która nie ma już siły patrzeć na cierpienie własnego dziecka. Pomóżcie...

  Monika Mazurek 

  Dziś wydarzyło się coś niesamowitego. Otrzymaliśmy informację, że rodzice śp. Patryka Wysmyka  (otwiera nową kartę)zdecydowali się przekazać na zbiórkę naszego Maksia niewykorzystane środki w kwocie 1 800 000 zł. Kochani, dziękujemy, że w obliczu swojej własnej tragedii mieliście siłę, by podzielić się z nami dobrem i otworzyć swoje wielkie serca. Życzymy Wam dużo siły i dziękujemy za ten piękny gest. Wierzymy, że Wasz Patryk jest teraz w miejscu, w którym nie ma bólu i łez. 

  Czytaj dalej