Pomóż Maćkowi w jego trudnej walce o zdrowie❗️

Aktualizacje

• 2 stycznia 2026

  Nowe informacje! Przeczytaj i pomóż mi!

  Jeszcze niedawno żyłem z nadzieją, że tętniaki są zabezpieczone i że wreszcie będę mógł choć na chwilę odetchnąć spokojniej. Wierzyłem, że to zagrożenie mam już za sobą.

  Dziś ta nadzieja zaczyna się kruszyć, bo pojawiają się sygnały, że tętniaki zaczynają podciekać. Jak bardzo, pokaże dopiero kolejny rezonans w lutym, o ile uda się do niego doczekać, bo wszędzie słyszę tylko jedno słowo: terminy. Czekanie stało się moją codziennością, a strach rośnie z każdym dniem.

  Bóle głowy pojawiają się coraz częściej. Napadowy kaszel, który towarzyszy zaostrzeniom POChP, tylko je nasila. Nie mogę sięgnąć po zwykłe leki przeciwbólowe, bo stanowią zagrożenie dla tętniaków. Każdy ból muszę więc znosić w ciszy, wiedząc, że nie mam czym go bezpiecznie uśmierzyć. Nawet wyjście z domu na świeże powietrze jest wyzwaniem, różnica temperatur natychmiast wywołuje atak kaszlu, brakuje mi tchu, a mięśnie, szczególnie nogi, odmawiają posłuszeństwa.

  Niestety jedna choroba wyklucza leczenie drugiej, a lista schorzeń jest długa. Każda decyzja niesie ryzyko, że poprawiając jedno, pogorszą coś innego. 

  Koncentrator tlenu stał się częścią mojego życia. Codziennie spędzam przy nim długie godziny, wykonując inhalacje ze sterydów, choć jeszcze niedawno wydawało się, że jest odrobinę lepiej. Kiedy wychodzę z domu, mam zegarek w ręku i wsłuchuję się w ciało, bo wiem, że w każdej chwili saturacja może spaść tak bardzo, że zrobi mi się słabo. Nocami nie odpoczywam, śpię z pompą CPAP, bo bezdech senny nasila się przy zaostrzeniach POChP, a przy takiej pogodzie te zaostrzenia trwają niemal bez przerwy. Antybiotyki szybko obciążają płuca, sterydy pomagają oddychać i mniej kaszleć, ale to wszystko ma swoją cenę.

  Największym problemem stała się rehabilitacja oddechowa. Wizyty u specjalistów są odległe, a pomoc trzeba szukać prywatnie. Przede mną kolejne badania: tomografia, by sprawdzić, czy guz w płucu się nie powiększył, rezonanse, by ocenić, czy tętniaki przeciekają coraz bardziej. Wszędzie kolejki, wszędzie czekanie. A czas w moim przypadku nie jest sprzymierzeńcem. Każdy miesiąc przynosi nowe wydatki. Nowe leki, w dużej części nierefundowane, prywatne badania, bo na te publiczne nie można czekać miesiącami. 

  Staram się nie poddawać. Wiem, że nastawienie pacjenta to połowa sukcesu, ale są dni, kiedy zwyczajnie brakuje sił. Coraz częściej słyszę od lekarzy, że to cud, iż w ogóle jeszcze funkcjonuję.

  Najtrudniejsze jest jednak poczucie, że staję się ciężarem, kimś, na kogo trzeba ciągle uważać. A ja tak bardzo chciałbym po prostu żyć, oddychać bez strachu i mieć choć odrobinę spokoju. Proszę, pomożcie mi...

  Maciej

• 17 września 2025

  Najpierw przyszła dobra wiadomość, a po niej zła... Pomóż mi!

  Kochani,

  chciałbym podzielić się z Wami tym, co wydarzyło się podczas ostatnich badań. Niestety, nie udało się wykonać koronarografii, ryzyko okazało się zbyt duże. W moim przypadku takie zabiegi inwazyjne mogą być wykonane tylko wtedy, gdy ratują życie.

  Lekarze zdecydowali się więc na TK naczyń wieńcowych. Okazało się, że moje naczynia są wolne od miażdżycy, co, jak przyznali sami lekarze, zawdzięczam lekom, które od dawna przyjmuję. To była dobra wiadomość, ale niestety nie przyszła sama…

  Badanie wykazało guzek na płucu, którego jeszcze trzy miesiące temu nie było. Teraz przede mną kolejne wizyty, kolejne konsultacje, kolejne niepewności.

  Do tego wszystkiego doszedł jeszcze hematolog. Zostałem skierowany z powodu bardzo wysokiej homocysteiny, tak wysokiej, że pani doktor przyznała, iż w swojej wieloletniej praktyce nigdy nie spotkała się z podobnym wynikiem. Badania genetyczne wykluczyły patologię w genach MTHFR, co jeszcze bardziej ją zaskoczyło. Sama powiedziała, że jestem „wyjątkowy”, nie tylko ze względu na mieszankę chorób, ale też na to, jak funkcjonuję pomimo nich.

  To wszystko jest dla mnie trudne i bardzo obciążające, ale staram się walczyć i nie tracić nadziei. Dziękuję Wam, że jesteście ze mną w tej drodze, bez Waszej pomocy i wsparcia byłoby to nie do udźwignięcia.

  Maciej

  Czytaj dalej
• 27 czerwca 2025

  Jedyne, co czuję, to bezsilność. Proszę, pomóż mi!

  Nie wiem już, gdzie szukać pomocy. Mój stan wciąż się pogarsza! Każdego dnia budzę się i nie wiem, co będzie. Choć strach przepełnia moje serce, wciąż walczę i walczyć będę do końca. 

  Nadal przyjmuję leki rozrzedzające. Niestety, nie pozostają one obojętne dla mojego organizmu. Na całym ciele pojawiły się siniaki, które wyglądają bardzo źle. Mam poobijane całe ręce i nogi.  Czuję wzrok innych ludzi na sobie i wiem, że wskazują na mnie palcami. 

  

  Niestety, okazało się, że zabieg koronarografii nie może zostać wykonany ze względu na leki, które przyjmuję. Jest on wskazany jedynie w sytuacji zagrożenia życia – gdy nie będzie innego wyjścia. 

  Przyjmuję już trzeci antybiotyk ze względu na problemy z płucami. Wciąż nic nie pomaga. Czuję się bezsilny. Teraz czeka mnie jeszcze wizyta u hematologa – szukam pomocy, gdzie tylko mogę. Boję się nawet myśleć o tym, ile jeszcze będę musiał przejść. 

  Drodzy Darczyńcy, jestem Wam wdzięczny za każdą okazaną mi pomoc. Wciąż jednak potrzebuję Waszego wsparcia. Każda złotówka to dla mnie szansa na powrót do zdrowia! 

  Maciek

  Czytaj dalej