Rak nie ma dla Madzi litości❗️Prosimy o wsparcie dla córki❗️

Aktualizacje

• 4 sierpnia 2026

  „Mamo, nie wiem, co się ze mną dzieje. Nie rozumiem siebie. Boję się.” Pomoc dla Magdy❗️

  Ostatnie miesiące były dla naszej rodziny niezwykle trudne. W kwietniu 2025 podczas konsultacji w Berlinie usłyszeliśmy propozycję kolejnej operacji Magdy. Zabieg miał polegać na ponownym otwarciu jamy brzusznej, jednak nie otrzymaliśmy konkretnych wskazań, które dawałyby nadzieję, że przyniesie on poprawę. Dla Magdy była to bardzo bolesna wiadomość.

  Poprzednia operacja kosztowała ją wiele cierpienia – przez trzy miesiące zmagała się z niegojącą się raną pooperacyjną, bólem i długą rekonwalescencją. Gdy usłyszała o kolejnym zabiegu, spojrzała na mnie i powiedziała: „Mamo, dajcie mi po prostu żyć. Nie chcę już żadnej operacji.” To były jedne z najtrudniejszych słów, jakie kiedykolwiek usłyszałam. Uszanowaliśmy jej decyzję.

  Dziś Magda pozostaje pod opieką specjalistów w Bydgoszczy i Poznaniu. Przeszła już z opieki pediatrycznej do systemu leczenia dorosłych i niestety bardzo boleśnie odczuła, jak wygląda ta rzeczywistość. Badania, które wcześniej były dostępne i finansowane, dziś w większości musimy wykonywać prywatnie. NFZ nie refunduje wielu specjalistycznych badań zalecanych przez panią profesor, dlatego każdy kolejny etap diagnostyki wiąże się z ogromnymi kosztami.

  Choć dziś nie jest leczona onkologicznie, żyjemy od kontroli do kontroli. Każde badanie niesie ze sobą nadzieję, ale i ogromny strach przed tym, co może przynieść wynik. Chcielibyśmy, aby Magda mogła skupić się na swoim życiu, studiach i marzeniach, a nie na ciągłym lęku i walce o środki na kolejne badania. Niestety choroba pozostawiła ślad nie tylko na ciele Magdy, ale także na jej psychice. Długotrwały stres, niepewność związana z kolejnymi badaniami i leczeniem oraz ogromna presja związana z przygotowaniami do matury sprawiły, że przestała sobie radzić z codziennością. Pojawiły się silne ataki paniki, przewlekłe zmęczenie i lęk, który nie pozwalał jej normalnie funkcjonować. Coraz bardziej wycofywała się z życia, zamykała w sobie i traciła radość, którą zawsze miała.

  Były chwile, kiedy patrzyła na mnie ze łzami w oczach i mówiła: „Mamo, nie wiem, co się ze mną dzieje. Nie rozumiem siebie. Boję się.” Jako mama czułam ogromną bezradność, bo wiedziałam, że nie jestem w stanie sama jej pomóc. Magda potrzebowała wsparcia specjalistów – psychiatry i psychologa – aby odzyskać równowagę i powoli stanąć na nogi. Dziś nadal jest pod ich opieką. To kolejna walka, której nie widać na pierwszy rzut oka, ale która każdego dnia wymaga od niej ogromnej siły.

  Najbardziej boli mnie to, że zamiast cieszyć się młodością, planować przyszłość i spokojnie przygotowywać się do matury, moja córka musiała walczyć z chorobą, lękiem i własnymi emocjami. Mimo wszystko nie przestaje walczyć. Każdego dnia robi mały krok do przodu i wierzę, że kiedyś znów będzie mogła żyć bez ciągłego strachu.

  Jako mama każdego dnia patrzę na swoją córkę i marzę tylko o jednym – żeby mogła żyć spokojnie, bez bólu i bez strachu. Dziękuję z całego serca wszystkim, którzy są z nami. Dzięki Waszej pomocy możemy zapewnić Magdzie niezbędną diagnostykę i opiekę specjalistów.

  Wasze wsparcie daje nam nie tylko możliwość opłacenia badań, ale również nadzieję, że nie jesteśmy w tej walce sami. To dla nas znaczy więcej, niż potrafię wyrazić słowami.

  Monika, mama

• 27 maja 2025

  Guz nie został usunięty w całości! RATUNKU!

  Minęło już tyle tygodni pełnych nadziei, strachu i niepewności. Za nami niezliczone konsultacje z onkologami w wielu miastach: w Poznaniu, Bydgoszczy, Gdańsku... I niestety wciąż te same odpowiedzi: „to bardzo rzadki przypadek”, „córka jest zbyt młoda”, „musimy poczekać, aż pojawią się przerzuty”. Nikt nie podjęto jednoznacznej decyzji, nie wskazano nam jasnej ścieżki leczenia.

  Dla nas to była tragedia. Jak można czekać? Jak mamy bezczynnie patrzeć, aż choroba postąpi? Każdego dnia, gdy nie działamy, czujemy się, jakbyśmy przegrywali walkę o jej życie. Dlatego nie czekaliśmy.

  Z całym bagażem emocji i niewiedzy pojechaliśmy do Berlina. Tam trafiliśmy na profesora, który od lat specjalizuje się w nowotworach jajnika. W końcu ktoś zaplanował kolejne kroki. Wróciliśmy do Polski z nadzieją i konkretnymi wytycznymi. Wydawało się, że teraz będzie już tylko lepiej. Ale los znowu postanowił nas doświadczyć.

  Dotarła do nas wiadomość, że polscy histopatolodzy ponownie przeanalizowali wyniki Magdy. Okazało się, że operacja, którą przeszła, została przeprowadzona niewłaściwie, guz nie został usunięty w całości! Marginesy cięcia są zerowe, co oznacza, że w ciele Magdy mogły zostać resztki nowotworu. Musimy działać natychmiast.

  Polscy lekarze naciskają na kolejną operację. Tymczasem profesor z Berlina zaleca najpierw przeprowadzenie dodatkowych badań i to na nich zdecydowaliśmy się oprzeć naszą dalszą drogę. Zawieźliśmy próbki parafinowe do kliniki w Niemczech, gdzie badania jednoznacznie potwierdziły złośliwy charakter zmiany.

  Magda jest już po gastroskopii i kolonoskopii, a przed nią kolejne bardzo obciążające badania: histeroskopia z biopsją endometrium i pobraniem próbek z szyjki i wnętrza macicy do badań histopatologicznych. Te zostaną przeprowadzone w czerwcu. Czekamy również na wyniki markerów nowotworowych. Dopiero wtedy pojedziemy na kolejną wizytę do Berlina, by kontynuować leczenie w oparciu o wiedzę i doświadczenie ludzi, którym naprawdę ufamy.

  Codziennie staramy się wspierać Magdę na każdej możliwej płaszczyźnie. Jest na bardzo restrykcyjnej diecie ketogenicznej bez cukru i węglowodanów. Współpracujemy z dietetykiem klinicznym, który pomaga wprowadzać jej organizm w stan, który może zahamować rozwój komórek nowotworowych. To nie tylko leczenie, a codzienna walka o jej życie, zdrowie i nadzieję, że wróci do normalności.

  Każdy dzień to wyścig z czasem, ale też codzienna modlitwa, że jeszcze nie jest za późno. Dlatego tak bardzo prosimy, nie zostawiajcie nas teraz. Wasze wsparcie jest nie tylko pomocą finansową. To znak, że Magda nie jest w tej walce sama. Że nie jesteśmy sami. Ratunku...

  Rodzina Magdy

  Czytaj dalej