Ratujmy Frania, zanim będzie za późno❗️16 milionów za ŻYCIE dziecka - pomocy!

Aktualizacje

• 17 lutego 2026

  Choroba postępuje... a my umieramy ze strachu, czy zdążymy uratować Frania 💔 Pomocy!

  Jesteśmy już po kolejnej wizycie w Belgii, u profesora, specjalizującego się w leczeniu DMD. Niestety wracamy z trudnymi wiadomościami. Choroba postępuje.

  Testy sprawnościowe nie poszły tak dobrze jak ostatnio. Franek wciąż walczy, dalej chodzi po schodach, ale widzimy wyraźnie, że wszystko przychodzi mu coraz trudniej, szybciej się męczy i tempo po prostu spada. Coraz częściej mamy też wrażenie, że jest cały czas zmęczony... Jakby przygasł, to już nie jest ten sam chłopiec, którego wszędzie było pełno. Choroba zaczęła postępować szybciej i dlatego czas stał się dla nas najważniejszy.

  Usłyszeliśmy od lekarza wprost, że musimy łapać każdą możliwość, bo nie mamy już przestrzeni na czekanie...

  

  Każdy miesiąc ma teraz ogromne znaczenie i od tego, co uda się zrobić teraz, może zależeć jego dalsza sprawność i przyszłość naszego syna. Nawet gdybyśmy chcieli w ten sposób szukać dodatkowego spowolnienia choroby, medycznie nie możemy tego zrobić. Nie możemy zwiększyć dawki sterydów, bo Franek jest już na stałej, wysokiej dawce...

  Terapia genowa to nasza jedyna nadzieja. Musimy zrobić wszystko, by zebrać środki... Inaczej po prostu będziemy patrzeć, jak Franio gaśnie i w końcu stracimy.

  Robimy wszystko, co możemy, jesteśmy na wydarzeniach po dwa trzy razy w tygodniu, działamy i prosimy o pomoc, ale tempo zbiórki jest bardzo wolne i zaczynamy się już martwić, czy zdążymy... Dlatego z całej mocy naszych serc już nie prosimy, a błagamy o pomoc. Każda złotówka, każde udostepnienie ratuje życie naszego Frania.

  Rodzice Frania - Renata i Maciej Suliga

• 20 stycznia 2026

  Czas ucieka... Franuś ma go coraz mniej❗️Ja już nie proszę - ja błagam o pomoc, by ratować jego ŻYCIE!

  Robimy, co możemy, by uratować Frania, ale to wciąż mało... Za mało... My nie możemy czekać. Choroba postępuje w zastraszającym tempie... Nie mamy lat, by walczyć. Musimy zebrać te środki JAK NAJSZYBCIEJ, bo inaczej... będzie za późno!

  Patrzę na mojego synka - tak małego, tak niewinnego. Widzę, jak choroba odbiera mu siłę, swobodny oddech, beztroskę. A ja, jego mama, stoję obok i czuję, jak świat usuwa mi się spod nóg, bo nie potrafię zatrzymać tego, co nadejdzie.

  

  Jak odpowiedzieć dziecku, kiedy w środku krzyczę z bólu? Kiedy prawda jest tak brutalna, że dławi mnie jak kamień w gardle? Choroba DMD to wyrok, którego nikt nie powinien usłyszeć - tym bardziej mały chłopiec, który dopiero uczy się marzyć.

  Każdy dzień jest walką! Każda godzina jest jak odliczanie do chwili, której boję się najbardziej. Patrzę, jak Franuś traci siły, jak szybko męczą go rzeczy, które kiedyś sprawiały mu radość. Wiem, że jeśli nie zdążymy z leczeniem, jeśli nie pojawi się ta jedna szansa… jego dzieciństwo wyślizgnie się nam z rąk. A potem – krok po kroku – on sam. Stracimy go!

  

  I właśnie dlatego błagam! Błagam, bo kocham! Moje dziecko jest wszystkim, co mam. Nie pogodzę się z tym, że mogę je stracić... Choć serce pęka mi każdego dnia, choć strach rozdziera mnie od środka. Franio zasługuje na życie. Na przyszłość, której nie odbierze mu choroba.

  Dlatego z całej mojej matczynej miłości proszę… Pomóż mi ocalić mojego synka, zanim choroba zamknie nam drogę, zanim odbierze ostatnią nadzieję...

  Renata, mama Franka

  Czytaj dalej
• 16 grudnia 2025

  Ten list do Mikołaja złamał mi serce❗️Błagam Cię - pomóż spełnić JEDYNĄ prośbę mojego śmiertelnie chorego synka!

  Są takie momenty, kiedy naprawdę nie wiem, co jeszcze mogę zrobić. Każdy dzień zaczyna się tak samo,  od myśli, że czas nam ucieka, a choroba Frania nie czeka. Ona postępuje. Po cichu, bez litości...

  Ten list do Mikołaja złamał mnie bardziej niż jakiekolwiek badania czy wyniki. Bo to już nie jest list dziecka, które marzy o zabawce. To list dziecka, które marzy o zdrowiu i o czasie z rodzicami...

  Franio poprosił Mikołaja o "zdrowie dla nóżek", chociaż powiedział mi, że wie, ze nawet Mikołaj nie ma tylu pieniążków... Poprosił też o czas z mamą i tatą, którzy są "bardzo zajęci, bo zbierają dla niego pieniążki". To mnie złamało. My nie jesteśmy zajęci, bo „nie mamy czasu dla syna”. Jesteśmy zajęci, bo każdego dnia próbujemy go ratować... Dzwonimy, piszemy, organizujemy, prosimy. Uczymy się rzeczy, których nigdy nie chcieliśmy znać. Robimy zbiórkę, bo tylko ona daje nam realną szansę na leczenie, a tym samym na życie Frania!

  

  Jestem zmęczona. Czasem przerażona. Czasem mam wrażenie, że stoję pod ścianą i dalej nie ma już nic. A jednocześnie nie mogę się zatrzymać, bo nie walczę o siebie -  walczę o moje dziecko.

  Najtrudniejsze jest to, że mimo ogromu pracy, mimo serc, które już nam pomogły, wciąż jesteśmy daleko od celu. A choroba nie zwalnia ani na chwilę. A choroba niestety nie odpuszcza. Franek nie biega tak szybko, już nie wchodzi  po schodach tak szybko jak kiedyś. Nie wstaje już tak sprawnie. Teraz wyraźnie widzimy taką falę uderzeniową i to bardzo nas przeraziło.

  Każdy dzień zwłoki to kolejny kawałek dzieciństwa, który Franiowi odbiera DMD. Piszę to, bo naprawdę nie mamy już komfortu czekania.

  

  Jeśli możesz pomóc - zrób to teraz.

  Jeśli możesz udostępnić - błagam, zrób to.

  Dla nas to nie jest kolejna zbiórka w internecie. To jedyna droga, żeby Franek mógł chodzić, biegać, żyć jak inne dzieci. I żebym kiedyś mogła powiedzieć mu, że zrobiliśmy wszystko... Błagam!

  Renata Suliga - mama Franka

  Czytaj dalej