Ratujmy Frania, zanim będzie za późno❗️16 milionów za ŻYCIE dziecka - pomocy!

Aktualizacje

• 13 kwietnia 2026

  Serce chce walczyć, ciało mówi „dość”, a czas ucieka… My nie prosimy, my błagamy o ratunek dla Frania❗️

  Kochani, chcemy być z Wami do bólu szczerzy.

  Nasza codzienność to bieg przez przeszkody, którego nie widać na zdjęciach. Ostatnie tygodnie to nieustanny maraton: przygotowania do późnych godzin, zarywane noce, setki maili i wydarzeń, które dają nam tyle nadziei. Robimy wszystko, co w naszej mocy, by przybliżyć Frania do celu. Ale prawda jest taka, że jesteśmy po prostu skrajnie wyczerpani.

  Organizm coraz częściej krzyczy „stop”, a najgorsze jest poczucie, że przez tę walkę o pieniądze… brakuje nam czasu na walkę o sprawność Frania. A przecież on potrzebuje naszej obecności najbardziej!

  Codzienna rehabilitacja to bitwa o każdy krok, o każdy milimetr samodzielności. To godziny morderczych ćwiczeń, które bolą, męczą i wyciskają łzy, ale są jedyną rzeczą, która daje nadzieję. Bez tej katorżniczej pracy choroba odbierze mu siły jeszcze szybciej. My po prostu chcemy zatrzymać ten moment – tę chwilę, gdy Franio jeszcze może stanąć na własnych nogach.

  

  Mamy tragiczny wybór:

  • Albo poświęcamy czas na organizowanie kolejnych akcji, by mieć za co leczyć syna…

  • Albo poświęcamy ten czas na rehabilitację, by jego nogi nie odmówiły posłuszeństwa.

  Nie możemy wybrać jednego. Musimy robić jedno i drugie, choć brakuje nam już tchu. Dlatego dziś, bez owijania w bawełnę, prosimy Was o ratunek.

  Wesprzyjcie naszą zbiórkę na Siepomaga. Każda wpłata, nawet najmniejsza, to dla nas “wykupiony” czas. Czas, który zamiast przed komputerem, będziemy mogli spędzić przy dziecku, wspierając go w bolesnych ćwiczeniach.

  Bądźcie siłą w nóżkach Frania i nadzieją w naszych sercach. Kiedy my zwalniamy z braku sił, to tylko Wy możecie ponieść tę walkę dalej.

  Dziękujemy, że jesteście jego Drużyną. Bez Was ten bieg po prostu by się zatrzymał. 

  Błagamy, pomóż nam wygrać ten wyścig z czasem o życie Frania.

• 17 lutego 2026

  Choroba postępuje... a my umieramy ze strachu, czy zdążymy uratować Frania 💔 Pomocy!

  Jesteśmy już po kolejnej wizycie w Belgii, u profesora, specjalizującego się w leczeniu DMD. Niestety wracamy z trudnymi wiadomościami. Choroba postępuje.

  Testy sprawnościowe nie poszły tak dobrze jak ostatnio. Franek wciąż walczy, dalej chodzi po schodach, ale widzimy wyraźnie, że wszystko przychodzi mu coraz trudniej, szybciej się męczy i tempo po prostu spada. Coraz częściej mamy też wrażenie, że jest cały czas zmęczony... Jakby przygasł, to już nie jest ten sam chłopiec, którego wszędzie było pełno. Choroba zaczęła postępować szybciej i dlatego czas stał się dla nas najważniejszy.

  Usłyszeliśmy od lekarza wprost, że musimy łapać każdą możliwość, bo nie mamy już przestrzeni na czekanie...

  

  Każdy miesiąc ma teraz ogromne znaczenie i od tego, co uda się zrobić teraz, może zależeć jego dalsza sprawność i przyszłość naszego syna. Nawet gdybyśmy chcieli w ten sposób szukać dodatkowego spowolnienia choroby, medycznie nie możemy tego zrobić. Nie możemy zwiększyć dawki sterydów, bo Franek jest już na stałej, wysokiej dawce...

  Terapia genowa to nasza jedyna nadzieja. Musimy zrobić wszystko, by zebrać środki... Inaczej po prostu będziemy patrzeć, jak Franio gaśnie i w końcu stracimy.

  Robimy wszystko, co możemy, jesteśmy na wydarzeniach po dwa trzy razy w tygodniu, działamy i prosimy o pomoc, ale tempo zbiórki jest bardzo wolne i zaczynamy się już martwić, czy zdążymy... Dlatego z całej mocy naszych serc już nie prosimy, a błagamy o pomoc. Każda złotówka, każde udostepnienie ratuje życie naszego Frania.

  Rodzice Frania - Renata i Maciej Suliga

  Czytaj dalej
• 20 stycznia 2026

  Czas ucieka... Franuś ma go coraz mniej❗️Ja już nie proszę - ja błagam o pomoc, by ratować jego ŻYCIE!

  Robimy, co możemy, by uratować Frania, ale to wciąż mało... Za mało... My nie możemy czekać. Choroba postępuje w zastraszającym tempie... Nie mamy lat, by walczyć. Musimy zebrać te środki JAK NAJSZYBCIEJ, bo inaczej... będzie za późno!

  Patrzę na mojego synka - tak małego, tak niewinnego. Widzę, jak choroba odbiera mu siłę, swobodny oddech, beztroskę. A ja, jego mama, stoję obok i czuję, jak świat usuwa mi się spod nóg, bo nie potrafię zatrzymać tego, co nadejdzie.

  

  Jak odpowiedzieć dziecku, kiedy w środku krzyczę z bólu? Kiedy prawda jest tak brutalna, że dławi mnie jak kamień w gardle? Choroba DMD to wyrok, którego nikt nie powinien usłyszeć - tym bardziej mały chłopiec, który dopiero uczy się marzyć.

  Każdy dzień jest walką! Każda godzina jest jak odliczanie do chwili, której boję się najbardziej. Patrzę, jak Franuś traci siły, jak szybko męczą go rzeczy, które kiedyś sprawiały mu radość. Wiem, że jeśli nie zdążymy z leczeniem, jeśli nie pojawi się ta jedna szansa… jego dzieciństwo wyślizgnie się nam z rąk. A potem – krok po kroku – on sam. Stracimy go!

  

  I właśnie dlatego błagam! Błagam, bo kocham! Moje dziecko jest wszystkim, co mam. Nie pogodzę się z tym, że mogę je stracić... Choć serce pęka mi każdego dnia, choć strach rozdziera mnie od środka. Franio zasługuje na życie. Na przyszłość, której nie odbierze mu choroba.

  Dlatego z całej mojej matczynej miłości proszę… Pomóż mi ocalić mojego synka, zanim choroba zamknie nam drogę, zanim odbierze ostatnią nadzieję...

  Renata, mama Franka

  Czytaj dalej